De vorige klimaatconferentie is nauwelijks gedaan of deze komt er al weer aan. Inderdaad, een van de duidelijkste gevolgen die de opwarming van de aarde met zich meebrengt is het steeds stijgende aantal klimaattops. Van 7 tot 20 december vindt in Kopenhagen de 15de klimaattop oftewel ‘Conference of Parties’(COP) plaats.

Een Klimaatwat?

Een klimaattop is een conferentie waar verschillende landen en/of instituten (Organisaties zoals de Verenigde Naties) samenkomen om te beslissen over akkoorden om de opwarming van de aarde tegen te gaan. Vanaf 1995 wordt er jaarlijks zo’n bijeenkomst georganiseerd waarin men discussieert over mogelijkheden om de uitstoot van broeikasgassen tegen te gaan.

Waarom is nu juist deze Klimaattop zo belangrijk?

Het is al eerder gezegd, er is de laatste tijd een beetje een overdosis aan klimaattops (Kopenhagen, Bonn, Poznan,Bali en ga zo maar door...). Dus waarom is deze dan zoveel belangrijker dan andere? In 1997 werden op de Klimaattop in Kyoto de welbekende ‘Kyoto-normen’ vastgelegd. Hierbij werd besloten dat de uitstoot van broeikasgassen tegen 2012 met 5,2 % zou moeten verminderen ten opzicht van 1990, maar het Kyoto-protocol loopt ten einde. In 2012 loopt het af en dat is nu juist wanneer het ‘Kopenhagen-protocol’ in werking zou moeten treden! Het sluit dus rechtstreeks aan op de ‘Kyoto-normen’. Indien men er niet een slaagt een akkoord te bereiken in Kopenhagen dit jaar, zal er dus een gat ontstaat waarin er geen regeling zal bestaan over de broeikasgassen en kan (en hoogstwaarschijnlijk zal) 15 jaar werk helemaal tenietgedaan worden door het niet regelen van de uitstoot van broeikasemissies.

Dus we zorgen voor een klimaatakkoord en de wereld is gered?

Helaas is het leven niet zó simpel. Er moet namelijk een drastisch plan worden opgesteld. Sommigen beweren zelfs dat het beter is géén klimaatplan te hebben dan een slecht plan. Hoe het ook zij, we moeten overgaan naar een streng CO2 dieet, en snel ook! Wetenschappers hebben normen opgesteld die moeten gehaald worden indien de we willen voorkomen dat de aarde opwarmt met meer dan 2°C*.

• Alle geïndustrialiseerde landen moeten tegen 2020 voor een emissiereductie zorgen van 40% ten opzichte van 1990 (en met 80% tegen 2050).

• Tegen 2020 moet de ontbossing gehalveerd zijn en tegen 2030 gestopt. Ze is namelijk verantwoordelijk voor 20% van de mondiale CO2 uitstoot.

• Er moeten plannen gemaakt worden voor een concrete uitwisseling van technologie en informatie voor een groenere levensstijl. Hiermee kunnen de landen elkaar helpen bij het bereiken van deze doelen.

• De internationale gemeenschap moet elk jaar minstens 50 miljard dollar uitgeven aan adaptatie (aanpassing van de onze levensstijl aan de emissies)

Zelfs indien het ‘Kopenhagen-protocol’ wordt aanvaardt is de strijd nog niet gestreden. Het moet ook nageleefd worden. Er moet ook effectief iets gebeuren. Dit kan op 3 verschillende niveaus gebeuren: Het individu, de Overheid en de internationale gemeenschap.

Het individu: Dit houdt alles in wat je zelf kan doen. Alle beetjes helpen. Zelfs al is het maar om mensen aan te zetten na te denken over het probleem. Maar het is dwaas om te geloven dat een probleem dat is ontstaan door een constante economische groei ten koste van fossiele brandstoffen simpelweg kan opgelost worden door individuele gedragsmaatregelen.

De overheid: Vele overheden houden zich al langer bezig met het klimaatprobleem: sommigen hebben al erg ambitieuze- en noodzakelijke- plannen (bv. Duitsland die zelf al de reductie van 40% tegen 2020 nastreeft) terwijl de strategie van anderen ronduit beschamend is (zo heeft België nog altijd geen concreet plan klaarliggen). Het is duidelijk: er is geen eenheid op nationaal niveau en de plannen zijn gebonden aan landsgrenzen. Ze zijn behulpzaam maar tot een klimaatverandering zullen ze niet lijden omdat hun kwantitatieve invloed te klein is.

De internationale gemeenschap: Dit is eigenlijk het punt waar ik naar toe wou vanaf dat ik over de handelingsniveaus begon. Dé verantwoordelijkheid ligt bij de internationale gemeenschap, en dat is nu juist wie er in Kopenhagen bijeen zit om te beslissen over het verder moet.

Een grote verandering kan alleen vanuit dit niveau gebeuren. Het probleem is echter dat er op gebied van klimaat ,op internationaal niveau, tot nu toe alleen ‘soft laws’ gelden: verdragen die gemaakt worden, maar niet bestraft worden indien men zich er niet aan houdt. De internationale gemeenschap mist een mondiale instantie die sancties kan opleggen aan landen die de normering niet halen. Onze wereldwijde instanties (bv. de Verenigde Naties) zijn eigenlijk nog in ontwikkeling en van de mogelijkheid om sancties op te leggen is nog helemaal geen sprake. Het internationaal strafrecht is een eerste stap richting zo’n instantie, maar akkoorden over milieukwesties zijn op dit moment enkel een zelfverplichting die een land zichzelf oplegt, wat het ook onmogelijk maakt om het niet navolgen van het akkoord te sanctioneren.

*een opwarming met 2°C wordt aanzien als ‘beheersbaar’, desondanks het feit dat ook deze temperatuur ernstige ecologische schade met zich mee zal brengen.

Tot slot

Ondanks het feit dat het niet makkelijk zal zijn om een goede wetgeving tot stand te brengen, zal er toch een moeten komen, en het is onze functie om dat duidelijk te maken aan de overheden die dan samen zitten te overleggen. Daarom dat milieubewegingen zich nu hard op Kopenhagen toespitsen. Ook JNM doet mee aan de ‘Kopenhagen-hype’ en probeert zoveel mogelijk JNM’ers mee te krijgen om ter plaatste de druk op de regering te gaan verhogen. Op naar Kopenhagen voor een serieus klimaatakkoord!

It’s too late to be a pessimist
-Home (film uit 2009)

Meer info over de acties van ons act now team?
http://www.actnowbelgium.blogspot.com/
http://www.actnow09.eu
Meer info over Kopenhagen(Engels)?
http://en.cop15.dk/

Auteur: Simon Schowanek